امشب به قصه دل من گوش می‌کنی

فردا مرا چو قصه فراموش می‌کنی...

این دُر همیشه در صدف روزگار نیست

می گویمت ولی تو کجا گوش می‌کنی

دستم نمی‌رسد که در آغوش گیرمت

ای ماه با که دست در آغوش می‌کنی؟

در ساغر تو چیست که با جرعه نخست

هشیار و مست را همه مدهوش می‌کنی

مِی جوش می‌زند به دل خم بیا ببین

یادی اگر ز خون سیاووش می‌کنی

گر گوش می‌کنی سخنی خوش بگویمت

بهتر ز گوهری که تو در گوش می‌کنی

جام جهان ز خون دل عاشقان پر است

حرمت نگاه دار اگرش نوش می‌کنی

سایه چو شمع شعله در افکنده‌ای به جمع

زین داستان که با لب خاموش می‌کنی

درود مجدد

باز هم همان قصه ی تکراری

داستان گرفتاری،مشغله و بی حوصلگی

مانعی برای تاخیر در مکتوب کردن خاطرات

اما حقیقتا این مسئله لحظه ای از خاطرم دور نشد.

به هر حال ببخشید و عفو بفرمایید.

در انتهای منزل روستایی ایشان، بهارخواب باصفایی قرار داشت که میزبان اصرار داشت ما را برای استراحت به آنجا ببرد. با این حال، ایشان ترجیح می‌دادند رسم میهمان‌نوازی را به‌جا آورده و جای خواب ما را در اتاق مخصوص میهمان مهیا کنند. سرانجام با اصرار ما پذیرفتند و ما راهی بهارخواب شدیم.

لحاف‌های ضخیم و تشک‌های پشمی که از پشم گوسفند تهیه شده بودند، فضای گرم و دلپذیری برای خواب فراهم کرده بودند. در آن شب سرد روستایی، آرام در رختخواب‌ها جای گرفتیم و چیزی نگذشت که خواب به سراغمان آمد.

اما این آرامش چندان دوام نیاورد!

هنوز مدت زیادی از خوابیدنمان نگذشته بود که صدای واق‌واق سگ‌های روستا سکوت شب را شکست. حدس زدم شغال یا روباهی گذرش به آن حوالی افتاده و همین موضوع باعث برانگیخته شدن واکنش سگ‌ها شده است. خلاصه، بلبشویی به پا شده بود و سگ‌ها دست‌بردار نبودند.

حاجی که ظاهراً چاره‌ای جز رسیدگی به این اوضاع نمی‌دید، ناگزیر از زیر لحاف گرم و نرم بیرون آمد، چوب‌دستی‌اش را برداشت و راهی کوچه شد.

چند لحظه‌ای نگذشته بود که صدای یکی از سگ‌ها بلندتر از بقیه به گوش رسید؛ صدایی که حکایت از آن داشت که بیچاره مورد عنایت چوب‌دستی حاجی قرار گرفته است!

خلاصه اینکه سر و صداها بالاخره فروکش کرد و حاجی هم به بهارخواب برگشت. پس از آن، ماجرای درگیری کوتاهش با یکی از سگ‌ها را برایمان تعریف کرد؛ ظاهراً یکی از آن زبان‌بسته‌ها جسارت به خرج داده و بیش از حد به پر و پای حاجی پیچیده بود و حاجی هم با ضربه‌ای از چوب‌دستی، حساب کار را دستش داده و از خجالتش درآمده بود!

با پایان یافتن این ماجرا، دوباره سکوت بر فضای خانه حاکم شد. هر سه به خواب رفتیم و در حالی که نسیم ملایمی از سمت کوهستان می‌وزید، شب آرام‌آرام به نیمه خود نزدیک می‌شد.

قرار بر این بود که صبح زود، پیش از آنکه سپیده سر بزند، روستا را ترک کنیم و راهی کوهستان شویم. حاجی قرار بود الاغش را هم همراه بیاورد؛ همان حیوانی که در مسیرهای کوهستانی و هنگام شکار، زحمت حمل بار و بنه و وسایل صید را از دوشمان برمی‌داشت و کارمان را آسان‌تر می‌کرد.

چشم‌هایم تازه گرم خواب شده بود که خودم را در رؤیایی عجیب دیدم. در خواب، همراه حاجی و حسین‌آقا به قصد شکار راهی کوهستان شده بودیم. اما هرچه پیش می‌رفتیم، شکارها از ما فاصله می‌گرفتند و مجال نزدیک شدن و قرار گرفتن در تیررس را نمی‌دادند. برایم عجیب بود؛ نمی‌دانستم چرا هرقدر تلاش می‌کنیم، نمی‌توانیم به آن‌ها نزدیک شویم. این اتفاق در خواب چنان کلافه‌ام کرده بود که کم‌کم داشت اعصابم را به هم می‌ریخت.

درست در همان لحظه که سردرگم و کلافه از این تعقیب بی‌نتیجه بودم، صدای حاجی در فضای خانه پیچید:

«یاالله! بلند شید، وقت رفتنه!»

با صدای حاجی از خواب پریدم. از یک طرف خوشحال بودم که آن خواب عجیب به پایان رسیده و از طرف دیگر، ته دلم اضطراب عجیبی داشتم. با خودم فکر می‌کردم این چه خوابی بود که دیدم؟ آیا قرار بود در شکار امروز هم همان اتفاق تکرار شود؟

حاجی اصرار داشت پیش از حرکت، صبحانه مختصری بخوریم و بعد راهی کوهستان شویم. اما من و حسین‌آقا، ظاهراً از یک مزاج بودیم؛ چرا که هیچ‌کدام عادت نداشتیم اول صبح، بلافاصله پس از بیدار شدن، اشتهایی به خوردن صبحانه داشته باشیم.

خلاصه، حاجی که نمی‌خواست بدون تدارک راهی کوه شویم، بساط مختصری از خوراکی‌های سفر را آماده کرد. مقداری نان، کشمش‌های آفتاب‌خشک‌شده و چند جور تنقلات محلی را در سفره پیچید و داخل کوله‌هایمان گذاشت تا در طول مسیر و هنگام استراحت، توشه‌ای برای تجدید قوا داشته باشیم.

به این ترتیب، حاجی و حسین‌آقا پیشاپیش حرکت کردند و ما نیز به دنبالشان، در معیت الاغ حاجی، راه کوهستان را در پیش گرفتیم.

از کوچه‌پس‌کوچه‌های روستا گذشتیم و رفته‌رفته از خانه‌ها فاصله گرفتیم تا به نخستین باغ روستا رسیدیم؛ جایی که در واقع نقطه آغاز مسیر ما به سوی کوهستان بود.

از میان کرت‌ها گذشتیم و کمی بالاتر، جاده مال‌رو نیز به پایان رسید. در ادامه مسیر به مجموعه‌ای از درختان بید رسیدیم که در کنار چشمه کوچکی، در پایین‌دست دره کاشته شده بودند. درختانی که حالا حسابی جان گرفته و تنومند شده بودند و منظره زیبایی در آن گوشه دنج کوهستان حتی در تاریکی پدید آورده بودند.

حسین‌آقا معتقد بود بهتر است کنار چشمه توقف کنیم، صبحانه مختصری بخوریم و صبر کنیم تا هوا کمی روشن‌تر شود. سپس دوربین‌ها را به چشم بکشیم و اطراف را زیر نظر بگیریم تا ببینیم آیا می‌توانیم ردی از شکار پیدا کنیم یا نه.

اما حاجی نظر دیگری داشت. او پیشنهاد می‌کرد بدون معطلی به سمت صخره‌ای برویم که حدود پانصد متر بالاتر قرار داشت. به گفته او، تکه و بزها معمولاً در نخستین ساعات صبح و هم‌زمان با روشن شدن هوا، از سمت همان صخره نمایان می‌شدند.

حاجی پیش‌تر در همان حوالی، پشت آن صخره بزرگ و در قسمت بالادست درختان، تکه و بزها را دیده بود. همین تجربه باعث شده بود اصرار داشته باشد که فرصت را از دست ندهیم و پیش از روشن شدن کامل هوا، خودمان را به آن نقطه برسانیم.

هنوز تا سپیده‌دم و روشن شدن کامل هوا اندکی فرصت باقی بود. حسین‌آقا مقداری چوب جمع کرد و کنار چشمه آتش کوچکی افروخت. شعله‌های آتش در آن هوای خنک صبحگاهی، گرمای دلپذیری به اطراف می‌بخشید.

حسین‌آقا گفت بهتر است از این فرصت پنج تا ده دقیقه‌ای استفاده کنیم، صبحانه مختصری بخوریم و بعد خودمان را به صخره‌ها نزدیک کنیم. توضیحش این بود که اگر حیوانات از آن حوالی نمایان شدند، هم در موقعیت مناسبی نسبت به جهت باد قرار داشته باشیم و هم فرصت کافی برای مشاهده و برآورد فاصله و تعداد حیوانات را پیدا کنیم.

به هر حال، در چنین موقعیت‌هایی شناخت محیط و شرایط کوهستان اهمیت زیادی داشت و کوچک‌ترین بی‌دقتی می‌توانست فرصت مشاهده حیوانات را از ما بگیرد.

سحر هنوز نیامد، سکوت کوه به‌جاست
کنار چشمه، شراری ز آتش ما به‌پاست
نسیم سرد سحر می‌وزد به دشت و دمن
نگاه خیره ما مانده سوی کوه و چمن
ز دود آتش ما، قصه‌ای به باد رسید
صدای پای طبیعت ز دوردست رسید
نه خواب مانده به چشم و نه شوق رفتن کم
که صیدِ لحظه نشسته‌ست در خیال و دلم
به کوه دل بسپار و به صبر دیده بدوز
که گاه راز طبیعت گشوده گردد به روز

ادامه دارد ...